Feeling good about your work is not about being rewarded, it’s about progress

I’ve been playing Dark Souls a lot these past weeks. Gotta do something when you’re jobless, right? And beside patience, this game has taught me something very valuable, something that goes beyond videogames. This extends into my working life and my social life as well.

Dark Souls is purported to be a really hard, challenging game. For example the part of the game that’s called Sen’s Fortress. Let me recount to you how my first playthrough of Sen’s Fortress went…

I walk up from the safe place over a stone bridge through the open gate into the fortress. I trip over a pressure plate and take four arrows in the face while two snakeheaded demons with scimitars storm towards me. When I barely survive that, I arrive in this room:

While I’m trying not to get horribly sliced by the swinging axes and fall into the pit where a headless undying demon will smash me to a pulp, a snakeheaded demon is shooting lighting bolts at me from a ledge and another snakehead is waiting to attack me with his scimitar halfway the bridge. When I’ve made it across two bridges like this, and I have survived another full hit in the face from an arrow trap pressure plate, I arrive on a staircase that feels wrong somehow. I turn to look what that rumbling sound is and a giant cannonball thunders towards me and rolls me out over the staircase like a hunk of dough.

I understand why some people would call this game hard, and I must admit that I was a little overwhelmed after all that. But let me recount to you how my most recent visit to Sen’s Fortress went:

As I enter the fortress, I step up into the space where I know one seprent soldier can see me while the other can not. As he dashes to wards me, I step onto the pressure plate and the four arrows in his back dispatch him. I defeat the other one with a fireball to the face. I hum a song to help me time my path over the bridge with the swinging axes, and I defeat the other serpent men with fireballs as well. I check my message that warns people for the second pressure plate and then dodge it. The arrows don’t ever go off. I time my run up the stairs carefully to avoid being hit by any cannonballs. The mimic is defeated with more fireballs before it can even try to devour me and then I take the elevator up without letting any of the spikes in the shaft hurt me and I pull the lever that makes all the cannonballs stop rolling down the stairs.

The Fortress’s traps and enemies did not become any easier. They were simply consistent. I worked to get to know the (literal and metaphorical) pitfalls and how to avoid them. The game does not need to reward me with giant letters that say YOU WIN! across the screen. The smooth progress in the game is its own reward.

Friends, colleagues and family do not need to thank me or give me gifts for my hard work, they just need to show me that what I do has an impact, that there is progress or some kind of change. Change is its own reward.

Spirituele shit

Mijn persoonlijke spirituele gevoelens en geloof zijn gestoeld op twee bekende principes. Maar misschien niet op de manier als ze meestal worden aangehaald.

Epicurus legde het duidelijk uit: https://en.wikipedia.org/wiki/Problem_of_evil

Mijn conclusie: wat men god noemt, hetgene dat men aanbidt in verschillende geloven, is geen omnipotent goed wezen. Wat het wel is? Dat weten we niet. Nee, echt waar, ook die mensen die heel erg overtuigd zijn van hun eigen geloof, ook die weten het niet. Niemand weet het zeker. Daarom is het ook geloven.

Het probleem van proberen te verklaren hoe deze wereld werkt, legt Plato uit: https://en.wikipedia.org/wiki/Allegory_of_the_Cave

Mijn conclusie: we zijn als mensen gewoon niet goed in staat om de wereld in zijn geheel te aanschouwen. We kunnen slechts de schaduwen waarnemen en daarop baseren wat wij geloven dat de werkelijkheid is en hoe het werkt. We kunnen alleen maar vertrouwen in onze eigen waarneming van de schaduwen, meer hebben we niet.

Waarom deze filosofieles? Dit verklaart hoe ik aankijk tegen veel onbewezen en/of spirituele praktijken. Wat andere mensen voelen en geloven, moet je in hun waarde laten, net als ik in mijn waarde gelaten wil worden over wat ik geloof. Dit verklaart hoe ik op jonge leeftijd niet veel heil zag in het hervormd christelijke geloof dat mij werd geleerd op school. Geen enkele tak van het christelijk geloof stelde mij gerust dat ik een gewoon mens ben, terwijl ik mensen kan horen denken, wezens zonder lichaam kan waarnemen, en emoties en energie kan proeven.

Ik geloof niet dat een omnipotent wezen mij deze kracht heeft gegeven met een doel. Ik weet niet of er iets is wat een doel heeft in deze wereld. Hoe meer ik om me heen kijk, hoe meer ik geloof dat we hier gewoon allemaal doelloos aan het bestaan zijn. Zingeving is iets wat je zelf moet doen.

Ik geloof wel in mijn eigen waarnemingen. Ik zie wat ik zie, ik voel wat ik voel, ik kan daarin vertrouwen, en dat doe ik nu al enkele jaren. Maar wat het betekent? Dat weet ik niet. Dat weet niemand zeker.

Enkele jaren lang heb ik boeken verslonden, op zoek naar hoe de menselijke geest werkt. Wat zijn dromen? Wat zijn hallucinaties? Psychosomatica. Wat kan een mens zichzelf allemaal wijsmaken? Ik ben een scepticus en Ockham’s scheermes is handig. Als ik dingen hoor en voel die anderen niet waarnemen, ligt het misschien aan mij. Ik heb psychologische werken verslonden. Hoe werkt menselijke interactie en communicatie? Wat zijn emoties? Hoe uiten we die en hoe delen we die met elkaar?

Mijn conclusie: Ik heb veel empathie en een natuurlijke aanleg voor cold reading, ik lees mensen onbewust en gebruik deze informatie om beter met ze om te gaan.

Zijdelingse conclusie: hypnose is superinteressant.

TL;DR: hypnose is een betrouwbare manier om mensen te helpen in trance te gaan en zich dingen in te beelden en voor te stellen en daarmee dingen te laten voelen. Het is geen mystieke kracht en het is ook geen mind control. Het lange verhaal over hypnose en de menselijke geest kan ik later nog wel eens vertellen.

Ik dwaalde af in mijn onderzoek. Van trance ging ik naar meditatie, eerst een snufje mindfulness en daarna wat tantrische en taoistische achtergrond. Ik ben een vreselijke amateur in deze beide gebieden, maar ik weet nu hoe ik kan mediteren voor gemoedsrust, voor de verbetering en onderhoud van mijn lichamelijke gezondheid, en voor balans en controle over mijn eigen buien en gedrag.

Vanaf daar was het maar een kleine stap naar reiki, waarin ik ook nooit een officiele initiatie heb gehad, maar waar ik door de hulp van een goede vriend wel mee heb leren spelen. En via die vriend kwam ik weer uit bij wicca en ouderwetse hekserij, met een zijdelingse blik op Crowley’s boeken en een snufje satanistische filosofie. Het recept en de semantiek van hekserij deed me denken aan NLP en visualisatie, wat ik had bestudeerd toen ik hypnose leerde. Gek hoe het allemaal met elkaar verbonden lijkt te zijn. Of eigenlijk helemaal niet gek. Alles is verbonden.

Dat is de conclusie van mijn bij elkaar geraapte geloof, alles is verbonden. Chaos theorie en butterfly effect. Het leven heeft geen reden, geen hoger doel, maar alles wat gebeurt heeft consequenties, en door kleine duwtjes op de juiste plek, door het lezen van het patroon en jezelf aanpassen aan wat je wilt bereiken, is alles mogelijk. Mijn samenraapsel maakt dat ik me eindelijk thuisvoel in mijn eigen lichaam met mijn eigen vaardigheden.

Ik ben de beste ik die ik kan zijn. Alles is verbonden. En ik ben tevreden met mijn plekje.