Death

It is a sad truth that lots of people die every day. I didn’t know any of the people who died yesterday. Or today. Or tomorrow. I have no reason to be sad. I just liked the sound of his voice.

We can’t go into mourning every time someone dies. It would make life into a funeral march. Let us celebrate life and the beautiful art our heroes gave us.

Migraine

Migraine is een onbeschrijfelijke pijn.

Ik zou het kunnen proberen te beschrijven… Een ijskoude spies die door mijn rechter wenkbrauw mijn grijze massa in boort. Maar werkelijk, wie weet er nu hoe dat voelt?

Ik kan niet scherp zien als ik migraine heb. Lichtvlekken dansen in mijn ooghoeken. Mijn evenwichtsorgaan lijkt er van overtuigd dat alles eindeloos draait. En als ik dan ga liggen in een donkere kamer, zonder prikkels, dan doet het nog steeds gruwelijk zeer. Migraine doet er uren over om aan te zwellen tot een crescendo waarvan mijn maag zich uitwringt totdat mijn gezicht nat is van de tranen.

Het is gek eigenlijk, dat deze aanval mij nu treft. Ik probeer al jaren patronen te ontdekken in mijn aanvallen. Dat zijn de dingen waar ik over nadenk als ik in het donker ligt te wachten tot het voorbij is. Wat heeft deze aanval veroorzaakt? Hoe had ik het kunnen voorkomen?

Stress is een factor, zeggen veel mensen, dus ik doe aan zen en mindfulness en tegenwoordig ga ik steeds beter met stressvolle situaties om. Het weer kan een factor zijn, fel zonlicht, temperatuurswisselingen, daarom draag ik altijd een zonnebril en ben ik al een paar dagen niet buiten geweest nu met dit gure weer. Andere mensen zeggen dat het komt door wat je eet. Daarom zorg ik altijd dat ik genoeg vitaminen en mineralen binnenkrijg, daarom ben ik altijd zo voorzichtig met koffie en suiker en vet en al die andere dingen die zo slecht voor je zijn.

Ik doe zo mijn best. Elke dag, de hele dag, opletten, goed voor mezelf zorgen, mezelf de rust en ruimte gunnen die ik heb geleerd dat ik nodig heb. Nee zeggen tegen leuke dingen, tegen mensen die op mij rekenen. Sorry, ik kan er niet bij zijn. Ik moet weer terug naar mijn bed. Alleen in het donker met mijn schuldgevoelens en de overtuiging dat een zwakkeling ben. Want ik lig hier maar te liggen. Ik doe niks. En het doet zo zeer. Zo gruwelijk zeer.

Ik doe zo mijn best goed te leven. Waarom helpt het niet?

Sterfdag

Ik vind het een raar woord, maar dat komt misschien omdat ik ook nooit echt waarde hecht aan verjaardagen en trouwdagen. Mijn lief heeft het in onze kalender geschreven, het is een herinnering voor hem aan de dag dat hij voor het laatst zijn vader’s hand vasthield. Aan de zware beslissing om de zorg en de medicijnen en de pogingen van allerlei dokters stop te zetten, omdat het genoeg was geweest. En aan de ijzige koude dag in de kerk en op de begraafplaats waar zoveel mensen hun medeleven en steun kwamen betuigen voor ons verlies.

Weinig van hen weten hoe zwaar het was voor hem, ik moet bekennen dat ik het ook niet kan bevatten, mijn lief is een stille, hij gaat door met het leven en staat er niet vaak bij stil. Als hij dat wel doet, zie ik hem broos worden, breekbaar, zoals zijn vader in dat ziekenhuisbed. Het is een familie van hele koppige mensen, toegeven dat het zwaar is, ondraaglijk misschien, dat kunnen ze geen van allen. Hij valt even stil, zijn ogen worden vochtig en zijn stem breekt, voor een enkel moment. En dan stopt hij het weer weg. Schraapt hij zijn keel, kijkt om zich heen naar de wereld en alle dingen die hij nog moet doen en gaat aan de slag. Hij lijkt zo op zijn vader…

Het is een zware tijd geweest. Toen Moeke eenmaal begraven was, trok zijn vader zich terug. Hij liet ons niet weten hoe het precies met zijn gezondheid ging, en op familiedagen en verjaardagen verstopte hij zijn slechte gezondheid achter grapjes en gemopper. Mijn lief wilde ook liever niet het verlies onder ogen komen, we bezochten zijn vader niet vaak en we hadden hem ook niet veel te zeggen. Hij kon slecht voor zichzelf zorgen en tegelijkertijd weigerde hij vaak hulp. Het was een pijnlijke situatie.

Het huis is nog niet verkocht, dat gaat moeizaam, het is een luxe huis, weinig vraag naar. Mijn lief komt er liever niet, alsof het verlies daar als een beklemmend spook rondwaart, ook al hebben we het huis al helemaal verkoopklaar gemaakt. Toegeven dat hij liever niet in dat huis komt, is ook zo’n breekbaar moment. Hij vergeet het liever dat deze dingen hem dwarszitten, hij vergeet deze gevoelens letterlijk, hij ploetert door met het dagelijks leven, vuilniszakken, winterbanden, de rollenspelvereniging.

Ik weet wat zijn moeder zou hebben gedaan. Eindeloos pogen een gesprek op gang te brengen over het verlies en alle gevoelens. Vinger op de pijnlijke plek. Mijn lief vond dat ze zeurde. Hij vond dat moeilijk vroeger, nam de telefoon niet op als zijn moeder belde, geen zin in het gezeur. Dus ik weet in ieder geval wat ik niet moet doen.

Als hij even broos wordt, neem ik hem in mijn armen. Ik kan me niet goed voorstellen wat hij voelt. Toen we vorige week iets ingrijpends meemaakten, wilde ik meteen mijn ouders bellen. Grappig, want mijn moeder moppert ook wel eens dat ik niet vaak genoeg bel. Mijn ouders zijn er nog. Die van hem niet meer.

“Stomme ouders,” moppert hij dan, alsof het kinderen zijn die hem een duw hebben gegeven waardoor hij op zijn neus is gevallen. Meer komt er niet uit. Het lijkt alsof hij niet de rust kan vinden die ik heb gevonden, de berusting dat ze nooit meer beter zouden worden en dat ze nu in ieder geval niet meer hoestend met pijn op hun borst allerlei medicijnen hoeven in te nemen.

We hebben ze allebei zien sterven, misschien niet op het moment zelf, maar wel over de loop van een aantal maanden. We hebben gezien hoeveel zieker ze werden van in het ziekenhuis verblijven, en hoe weinig alle medicijnen leken te helpen. We hebben gezien hoe afhankelijk ze waren van elkaar, hoe bang ze waren van de dood, en van echt tegen ons zeggen wat ze voelden. We hebben hun lichamen zien kromtrekken en vermageren, hun huid werd doorzichtig en hun ogen glazig. Hun handen waren koud en hielden ons maar slapjes vast. Handen vasthouden. Hem vasthouden is het enige wat ik kan doen, lijkt het soms.

Die breekbare momenten geven mij niet-gevoelens: Ik wil dit niet, ik kan dit niet aanzien, ik kan het niet beter maken, ik weet niet wat ik ermee moet. Hem vasthouden, hem overeind houden, hem weer zien glimlachen, dat is alles wat ik wil.

Acting my age?

I often read John Scalzi’s blog Whatever, and today he shared an old video of his daughter when she was young and adorable. It gave me mixed feelings. Then a friend on facebook changed her profile picture to the inspirational message: “There is absolutely no good reason to act your age.” Now I just have to write about my feelings…

I hate being reminded that I was a cute little girl once, my family has noticed that more than once. I still hate princess pink and bows in hair and many other cute things. I do not want to be cute. I feel that being called cute somehow cancels out my wisdom and my wicked smarts. If people think I’m cute, they won’t take me seriously, they won’t believe I’m skilled and organised and qualified. And I worked hard to become this skilled and wise. I won’t let a dash of hot pink take that away.

It’s silly of course, most things happen at the same time. Meredith Brooks taught us that we can be many things at the same time, and life in general has taught me in the past few years that I am a polymath with many labels. Still, I haven’t overcome my loathing for cute hot pink things.

Acting my age is what will get me a good job. People who work with me, have noted the peace and order I can bring to a project. The constructive criticism and sharp remarks I can give, are welcome signs of intelligence and experience. I’m proud of and satisfied with that part of me. It’s definitely not something a young girl could pull off. I never enjoyed being a girl. I am enjoying being a woman very much.

strange dream

I had a dream early this morning in which Ork and Sna were organising a party for me. My mum was baking cake and there were a lot of strangers walking around our house. I remember seeing some strangers and walking up to them to ask them very politely to leave. “Sir, I don’t know you, and you happen to be in my bedroom. I would like to ask you to leave.” And the gentleman looked at me, and then looked at the dolphin in the swimming pool right next to him. I replied: “Yes, I am eccentric. I still want you to leave.”

Things I would have liked to learn in school

You know, instead of trigonometry, abstract math, acrobatics, korfball, classical physics and the eighty years’ war.

  • Etiquette when paying for a service and how to calculate a tip
  • Business jargon, communication and negotiation
  • How does a mortgage work?
  • How does insurance work?
  • How could I get in trouble if I’m not insured?
  • When and how can I sue someone?
  • What are my legal rights?
  • What are the laws of our country and when can I go to the Police for help?
  • First aid and when should I go to the doctor?
  • More detailed anatomy of the human body: genitals, teeth, brain chemistry, digestion
  • More on food and cooking

Thank you

There is no way I can possibly express my gratitude for all the beautiful people in my life and the gifts they grant me. But I want to try anyway.

Thank you for tolerating me; I am eccentric, I have quirks and flaws, I am far from perfect. I worry too much, I get carried away, I can be overly sensitive and I can be terribly dim. Yet you like me for some reason.

Thank you for being so kind and gentle with me; you have gone out of your way not to hurt me, you care about my needs and my well-being, you want to make me happier, to make my life better somehow. I noticed, and I have no idea why you deem me worthy of your attention. Thank you.

Thank you for just being you, for showing me your true face, for trusting me to come close and admire you. I’ve returned the favour and I’ve probably hurt your feelings somewhere along the line. I will probably do it again. Thank you for your patience and courage.

I’m honoured and humbled that you’re part of my life. I try to show it every time I see you. Thank you.

playing a Good character vs combat and killing people

The way we play larp in our country involves combat. We like that, it’s part of the fun. If you want to have fun at a Dutch larp event, you have to sit down and think about how your character reacts in combat situations and how your character feels about killing people, friend or foe. If you want to have fun, drink and laugh with the other characters, and not constantly feel guilty or sad about the amount of death and destruction that happens around you, it’s easier to play a character who can shrug at the death of another character somehow. There is no time for mourning at a larp, even though we sometimes honour the deaths of heroes, I have experienced first hand that if your character is going to be shocked, frightened, sad or broken every time you stare in the face of death, that’s going to be a very heavy weekend for you. Many players solve this by playing characters with evil or simply callous streaks.

But how do you play a Good, honest, god-fearing, compassionate and/or kind character in a story where people are killing each other left and right? Many larps try to solve this problem by dehumanising the enemy. We fight against zombies, monsters, demons amd other creatures who clearly deserve no mercy whatsoever. But the story does not always allow an inhuman, insane enemy that must be eradicated. Sometimes the story involves a misguided, ignorant enemy. People just like you, only with different idealogies or different laws and customs. How does your character react to the death of one of those?

At Charm this weekend, I saw a young elf be disgusted with herself and her orders when she had to kill a defenseless enemy, while others around her did the same without much afterthought. I saw an elven wardancer with tears in his eyes try to solve this conflict peacefully, because neither side of the conflict was his enemy, while behind him, orcs and dwarves were ready to smash in some skulls. My character panicked and froze on the battlefield, surrounded by people whose lives she wanted to save, but powerless to stop them from lunging at each other. How do you play a good character in a situation like this, without descending into trauma and grief?

When I look at this from a story-writer’s perspective, I see that the combat at these larps is a plot device. Killing the enemy is an easy and satisfying way of resolving a conflict. There can be a sense of victory among the characters, which is very rewarding. Making enemies who can be captured and convinced that what they did was wrong may also be satisfying for the players, but that requires a different approach towards writing the enemies and the plot. It is simpler to let the characters defeat the enemies, than to capture them, hold trial for their crimes and letting them atone accordingly. It’s necessary to let non-player characters die in order to let the extras change their clothes and play more characters that the players can interact with. If every non-player character is caught alive and held captive, you simply run out of extras too quickly, and player characters are usually not organised enough to handle such a situation quickly and effectively. There are good reasons why we write our larp stories like this.

Which still leaves us with that question. How do you play a good character in a situation like this, without descending into trauma and grief? I’m curious to hear your thoughts.

writing again

1400 words and counting. Finally I’m inspired and well enough to work on my next book, which is a novel in Dutch. I want to write a modern interpretation of Trilby and it’s going well so far. The detailed synopsis of the book is 777 words long and divides the book into 7 chapters. I have six character and a setting I know really well. The language is a challenge, but nothing synoniemen.net and onzetaal.nl can’t fix. All In all, I feel like a writer again. And happily so.